Rozszerzamy otwór kleszczami kostnymi

U chorych po 40 roku życia krwiak nadoponowy występuje często obustronnie. Z tego względu Bailey poleca w tych wypadkach wiercenie PC) obu stronach czaszki. Jeżeli po usunięciu krwiaka i krwi płynnej dochodzi ponownie do gromadzenia się krwi w ranie, należy wyszukać i podwiązać krwawiące naczynie. Rozszerzamy otwór kleszczami kostnymi w kierunku podstawy czaszki w dół. Niekiedy, wyjątkowo zresztą, w czasie rozszerzania otworu krew tętnicza tryska z kości (naczynie może przebiegać głęboko w rowku kostnym); zamykamy wówczas rowek drzazgą kostną lub, jeżeli nie mamy nic innego pod ręką, wyjałowioną drzazgą drewnianą z zapałki. Continue reading „Rozszerzamy otwór kleszczami kostnymi”

miejsca odejscia tetnicy tarczowej górnej

W razie naddarcia pnia głównego tętnicy oponowej środkowej, krwawienie może ustać samoistnie, ale podczas odłuszczania od kości opony , twardej możemy mieć do czynienia z silnym krwotokiem; w takich przypadkach należy najpierw rozszerzyć otwór kości aż do poziomu grzebienia kości ponad wyrostkiem sutkowym. Jeżeli teraz polecimy asystującemu ucisnąć tętnicę wspólną szyjną, na poziomie chrząstki tarczowej, możemy po ostrożnym odłuszczeniu szpatułką opony twardej znaleźć bez trudności miejsce uszkodzenia tętnicy oraz podkłuć jej pień małą, okrągłą igłą. Jeżeli podkłucie nie udaje się mimo wszystko, zatykamy otwór kolcowy (for. spinosum), tj. miejsce wejścia tętnicy do jamy czaszkowej kołkiem drewnianym, (wyjałowioną zapałką); jeżeli i to nie pro- wadzi do celu, odsłaniamy tętnicę szyjną zewnętrzną i podwiązujemy ją obwodowo od miejsca odejścia tętnicy tarczowej górnej. Continue reading „miejsca odejscia tetnicy tarczowej górnej”

Mamy do czynienia z oderwaniem blaszki kostne glówki kosci

Mamy do czynienia z oderwaniem blaszki kostne główki kości. Ponieważ odłam kostny stanowi miejsce przyczepu więzadła pobocznego strzałkowego i ścięgna mięśnia dwugłowego, może dojść do znacznej chwiejności stawu, jeżeli nie usuniemy przemieszczenia i nie przymocujemy odłamu do łożyska pętlą drucianą. W tej postaci złamania dochodzi niekiedy do porażenia nerwu strzałkowego wspólnego; żeby me uszkodzić nerwu podczas odsłaniania główki kości strzałkowej, robimy cięcie podłużne Wzdłuż przedniej krawędzi główki, lecz nie odsłaniamy nerwu nawet wtedy, jeśli uległ porażeniu, ponieważ porażenie nie jest następstwem rozdarcia, a tylko rozciągnięcia nerwu. Unieruchomienie osiągamy przez tutor gipsowy dochodzący w górze do guza kości kulszowej a kończący się w dole tuż powyżej kostek. Po 10 dniach usuwamy tutor oraz szwy skórne, nakładamy opatrunek kleinowy podudzia, a na to nowy tutor i pozwalamy choremu wstać; opatrunek gipsowy usuwamy po upływie 3 tygodni. Continue reading „Mamy do czynienia z oderwaniem blaszki kostne glówki kosci”

Zóltaczka rzekoma

Żółtaczka rzekoma (icterus spurius). Od żółtaczki wywołanej przez barwniki żółciowe odróżnia się żółtaczkę rzekomą. Postać tę spostrzega się: 1) w następstwie spożywania większej ilości niektórych pokarmów, zwłaszcza marchwi, pomarańcz, cytryn, żółtka jaj, w ogóle pokarmów zawierających żółte barwniki, także po niektórych związkach chemicznych, np. po santoninie, kwasie pikrynowym, trypaflawinie, żółtych barwnikach anilinowych, maści chrysarbinowej itd.; 2) u chorych na cukrzycę (xanthosis diabeticorum) jako żółte zabarwienie skóry twarzy, szyi, dłoni oraz podeszwy stóp, zależnie od odkładania się barwnika lipochromowego, zbliżonego do karotyny; 3) w przypadkach odkładania się w skórze cholesterolu, w związku z czym powstają kępki żółte na powiekach (xantheasma). Spotyka się je głównie w żółtaczce na tle marskości wątroby oraz w żółtaczce mechanicznej, często w ciąży, w cukrzycy, nerczycy i w ogóle w stanach chorobowych przebiegających z wyraźną hipercholesterolemią. Continue reading „Zóltaczka rzekoma”

Wysunieto dwanascie propozycji

Wysunięto dwanaście propozycji. Po dalszej dyskusji utworzono kilka komisji, które miały wykonać różne zadania oparte na tych prepozycjach. Jedna grupa miała spotkać się z dyrektorem, nauczycielami wychowania fizycznego i radą uczniowską, ażeby zorientować się, co można by zrobić, by zapobiec podobnym wypadkom w przyszłości. Inna grupa postanowiła znaleźć odpowiedź, dlaczego właściwe sportowe zachowanie. się, jest sprawą ważną. Continue reading „Wysunieto dwanascie propozycji”

Dala im nastepnie zadanie pisemne, jako rodzaj cwiczenia, które mialo na celu opanowanie zasad przedstawionych przez nia

Dała im następnie zadanie pisemne, jako rodzaj ćwiczenia, które miało na celu opanowanie zasad przedstawionych przez nią. Pan Volker twierdził, że lepsze wyniki osiągnie się wtedy, kiedy zasady dobrego zachowania się sformułują sami uczniowie, a nie on. Wyczuwał, że uczniowie przeciwstawiliby się każdej koncepcji przedstawionej im przez kogokolwiek z dorosłych w formie wykładu. Pan Volker, podobnie jak pani DeI Carlo, był przekonany, że uczniowie uczą się wtedy, gdy są czynni, lecz nie uważał, by ćwiczenie samo przez się było bardzo skuteczne. Poza tym uważał tę sytuację za okazję do uczenia się samodzielnego podejmowania decyzji. Continue reading „Dala im nastepnie zadanie pisemne, jako rodzaj cwiczenia, które mialo na celu opanowanie zasad przedstawionych przez nia”

Teorie te sa zakorzenione w naszej tradycji kulturalnej

Teorie te są zakorzenione w naszej tradycji kulturalnej. Są one tak bardzo częścią naszego codziennego myślenia, że uważamy je za ogólną, naturalną prawdę – jako pogląd zdrowego rozsądku. Większość z tych teorii zawiera w pewnej mierze prawdę, lecz większość jest błędna co najmniej w części. Przyszły nauczyciel, jak również każda inna osoba, która przystępuje do uczenia się jakiegoś zawodu, ma podwójne zadnie: oduczenia się błędnych pojęć, które nie nadają się do zastosowania, i nauczenia się nowych, właściwych pojęć, które stanowią zdrowsze podstawy dla praktyki zawodowej. Obydwa-te zadania są trudne i ważne. Continue reading „Teorie te sa zakorzenione w naszej tradycji kulturalnej”

TEORIA NAGRODY I KARY

TEORIA NAGRODY I KARY. Teoria ta ma najszersze zastosowanie wśród powszechnie uznawanych teorii uczenia się. Utrzymuje ona, że ludzie nauczą się czynić to, za co są nagradzani, i nauczą unikać tego, za co ich się karze. Zgodnie z tą teorią postępowała matka Toma, myjąc mu usta mydłem. Teoria ta zawiera zarówno prawdę jak i fałsz, podobnie jak większość tradycyjnych teorii uczenia się. Continue reading „TEORIA NAGRODY I KARY”

TEORIA „DODAWANIA”

TEORIA DODAWANIA. Teoria ta jest podstawą popularnego mniemania, że umysł jest magazynem faktów, uczenie się zaś jest procesem nabywania lub wchłaniania faktów. Im więcej faktów, tym więcej uczeń się uczy. Teoria ta, oczywiście, kładzie duży nacisk na zapamiętywanie, ponieważ uczenie się odbywa, prawdopodobnie, drogą zapamiętywania faktów. Teorię tę ilustruje się czasami porównując uczniów do pustych dzbanów, które czekają na napełnienie. Continue reading „TEORIA „DODAWANIA””

Nauczyciel rozklada ,rece i pyta: „Czy niczego nie nauczono cie w szkole podstawowej?”

Nauczyciel rozkłada ,ręce i pyta: Czy niczego nie nauczono cię w szkole podstawowej?. Czasami mógłby nawet spytać ucznia, czy uczył się kiedykolwiek, części mowy i używania przecinka. Uczeń niezmiennie patrzy zmieszany i mówi, że nauczyciele tych rzeczy nigdy go nie uczyli. Najprawdopodobniej, oczywiście, uczono go tego, lecz zapomniał. W każdym razie, jeśli chodzi o jego stan obecny, to przedstawia się tak, jakby nigdy przedtem nie słyszał o tych rzeczach, a więc nauczyciel szkoły średniej wzrusza z rezygnacją ramionami i zaczyna powtórkę podstawowych zasad gramatyki. Continue reading „Nauczyciel rozklada ,rece i pyta: „Czy niczego nie nauczono cie w szkole podstawowej?””