Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 6

Zakres ubezpieczenia był podobny do ustalonych testów genetycznych. Sekwencjonowanie Exome
Około 200 000 do 400 000 wariantów pojedynczych nukleotydów i małe zmiany insercji i delecji zidentyfikowano w osobistym genomie każdego pacjenta przez porównanie z aktualną referencyjną haploidalną sekwencją ludzkiego genomu (ludzki genom 19). Filtrowanie wieloetapowe zachowało około 400 do 700 wariantów o potencjalnej przydatności klinicznej na próbkę (rys. i tabela 2). Ponad 86% wariantów wybranych do potencjalnego raportowania zostało potwierdzonych za pomocą sekwencjonowania Sanger z probantów. Pozostałe 14% okazało się fałszywie dodatnie; wywołania te miały zwykle nierówne frakcje alleli, słabe wyniki mapowania lub dane sekwencji wskazujące na suboptymalne dopasowanie do sekwencji referencyjnej.
Diagnozy oparte na sekwencjonowaniu całego egzaminu
Tabela 3. Tabela 3. Diagnozy molekularne w chorobach Mendla w 62 przypadkach dodatnich. Tabela 4. Tabela 4. Czterech pacjentów z podwójnymi diagnozami molekularnymi. Tabela 5. Tabela 5. Wzór dziedziczenia i prezentacja medyczna pacjentów z rozpoznaniem molekularnym. Spośród 250 probantów 62 miało 86 zmutowanych alleli spełniających kryteria rozpoznania molekularnego (tabela 3 i tabela S3 w dodatkowym dodatku). Ogólny wskaźnik pozytywnej diagnozy molekularnej wyniósł 25%. Grupa ta obejmowała 33 pacjentów z autosomalną dominującą chorobą, 16 z autosomalną chorobą recesywną i 9 z chorobą związaną z X. Ponadto 4 pacjentów otrzymało diagnozy molekularne dotyczące dwóch niepołączonych zaburzeń genetycznych: 3 zarówno z autosomalnym zaburzeniem dominującym, jak iz autosomalnym zaburzeniem recesywnym, a z autosomalnym zaburzeniem recesywnym i zaburzeniem sprzężonym z chromosomem X (Tabela 4). Obserwowano tendencję do związku między stopniem pozytywnej diagnozy a zaobserwowanym fenotypem klinicznym (Tabela 5), z najwyższym odsetkiem pozytywnej diagnozy w grupie pacjentów z nieswoistym zaburzeniem neurologicznym (33%), a następnie grupa pacjentów z określonym zaburzeniem neurologicznym (31%). Mutacje 86 obejmowały pełny zakres typów mutacji: 20 małych zmian ramki, 2 w ramce, 9 nonsensów, 9 splicingów i 46 mutacji missense.
Wszystkie pozytywne przypadki (Tabela 3 i Tabela 4 oraz Tabela S3 w dodatkowym dodatku) spełniały każde z kryteriów diagnostycznych dotyczących ciężkości mutacji, odpowiednich wzorców dziedziczenia (gdy dostępne były dane wyjściowe dla rodziców) oraz zgodności między fenotypem choroby a fenotypem. W sumie 36 pacjentów miało autosomalne zaburzenia dominujące (w tym 3 pacjentów z dwoma nienakładającymi się zaburzeniami genetycznymi); 6 (17%) z tych pacjentów, dla których dane dotyczące rodziców nie były dostępne, zawierały mutacje ścinające lub mutacje z błędami, które uprzednio zgłaszano u osób dotkniętych chorobą, 5 (14%) odziedziczyło mutacje u rodziców z objawami, a 25 (69%; 83% z 30 pacjentów, dla których dostępne były dane dla rodziców) miało mutacje de novo, w tym jedną mutację de novo w stanie mozaikowym
[patrz też: ośrodek leczenia uzależnień lublin, nervovit, kraków fizjoterapia ]

Powiązane tematy z artykułem: kraków fizjoterapia nervovit ośrodek leczenia uzależnień lublin