Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 12

Wskaźniki tych zdarzeń, które początkowo zgłaszano w USPI w grudniu 2012 r., Wynosiły 7,6% w przypadku poważnych zdarzeń niepożądanych i 11,4% w przypadku wszystkich zdarzeń niepożądanych, ciężkich lub nie (mediana czasu trwania narażenia, 11 miesięcy wśród wszystkich pacjentów uczestniczących w badaniu). Dane dotyczące dodatkowych 13 miesięcy ekspozycji u pacjentów kontynuujących badanie, które były dostępne po przedłożeniu i przyjęciu naszego manuskryptu, wykazały, że skumulowana częstość poważnych zakrzepowych zdarzeń tętniczych wynosiła 11,8%; Częstość wszystkich zakrzepowych zdarzeń tętniczych, poważnych lub nie, wynosiła 17,1%. Gdy uwzględni się dłuższe narażenie pacjenta, częstości tych zdarzeń w jednostce czasu nie uległy zmianie w czasie. Jednak nagromadzenie się działań niepożądanych spowodowało częściową kliniczną poprawę w trwających badaniach ponatynibu i zakończenie przez sponsora pierwszej próby z randomizacją ponatynib versus imatynib (Ponatinib w nowo diagnozowanej przewlekłej białaczce szpikowej [CML] [EPIC]). Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 12”

Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 11

Spekulujemy, że stosowanie ponatynibu we wcześniejszych stadiach choroby może zapobiec pojawieniu się oporności wywołanej mutacjami. Mechanizmy oporności na ponatynib przy braku mutacji pozostają nieznane. Wskaźniki odpowiedzi były wysokie wśród pacjentów z CML w fazie przewlekłej, którzy nie mieli wykrywalnych mutacji BCR-ABL, a także u pacjentów z mutacjami innymi niż T315I. Wskaźniki odpowiedzi były wyższe wśród pacjentów z T315I, który jest oporny na wszystkie inne terapie celowane. Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 11”

Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 10

Dwóch pacjentów przerwało ponatinib po wystąpieniu jednego zdarzenia. Z pozostałych pacjentów 36% miało jedno lub więcej dodatkowych zdarzeń. Objawy sercowo-naczyniowe, naczyniowo-mózgowe i obwodowe ciężkie zdarzenia niepożądane związane z leczeniem obserwowano odpowiednio u 2,0%, 0,4% i 0,4% pacjentów. Niezależnie od związku z leczeniem u 5,1% pacjentów wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane ze strony układu krążenia, u 2,4% wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane ze strony naczyń mózgowych, a u 2,0% wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane dotyczące obwodowych naczyń krwionośnych. Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 10”

Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 9

Mediana względnej intensywności dawki (proporcja podawanych dawek w stosunku do planowanych dawek) wynosiła 0,84. Zmniejszenie dawki nastąpiło u 55% pacjentów (mediana czasu do zmniejszenia dawki, 2,3 miesiąca, zakres od dnia do 19 miesięcy), a 67% pacjentów miało co najmniej jedną przerwę w dawkowaniu. Tabela 4. Tabela 4. Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 9”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 6

Zakres ubezpieczenia był podobny do ustalonych testów genetycznych. Sekwencjonowanie Exome
Około 200 000 do 400 000 wariantów pojedynczych nukleotydów i małe zmiany insercji i delecji zidentyfikowano w osobistym genomie każdego pacjenta przez porównanie z aktualną referencyjną haploidalną sekwencją ludzkiego genomu (ludzki genom 19). Filtrowanie wieloetapowe zachowało około 400 do 700 wariantów o potencjalnej przydatności klinicznej na próbkę (rys. i tabela 2). Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 6”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 5

Naukowcy z doktoratem i doświadczeniem w dziedzinie genetyki i genomiki, genetyków genetyki klinicznej i genetyków medycznych certyfikowanych przez Amerykańską Radę Genetyki Medycznej, dyrektorów medycznych i doradców genetycznych przeprowadzili szereg niezależnych przeglądów. Tabela 2. Tabela 2. Kategorie wariantów w raportach klinicznych z sekwencjonowaniem całego egzaminu. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 5”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 4

Pozostałe warianty porównano obliczeniowo z listą zgłoszonych mutacji z Human Gene Mutation Database.17 Warianty w tej bazie danych z mniejszą częstością alleli mniejszą niż 5% zgodnie z projektem 1000 genomów 18 lub danymi ESP5400 z National Heart, Lung oraz projekt instytutu krwi GO Project Exome (http://evs.gs.washington.edu/EVS) zostały zachowane. W przypadku zmian, które nie znajdują się w bazie danych mutacji genów ludzkich, warianty synonimiczne, warianty intronalne, które przekraczały 5 bp od granic egzonów (które prawdopodobnie nie wpływają na łączenie matrycowych RNA) oraz powszechne warianty (częstość mniejszych alleli,> 1%) były również odrzucono (rysunek 1). Interpretacja danych
Warianty sekwencjonowania całego egzomu (tj. Mutacje sekwencji DNA), które pozostały po etapach opisanych powyżej, zostały sklasyfikowane jako szkodliwe mutacje (potencjalnie patogenne warianty), warianty o nieznanym znaczeniu klinicznym lub łagodne warianty, zgodnie z wytycznymi interpretacji American College Genetyki i Genomiki Medycznej (ACMG) .19 Mutanty i warianty o nieznanym znaczeniu klinicznym zostały następnie sklasyfikowane jako powiązane lub niepowiązane z fenotypem pacjenta i jako potencjalnie działające medycznie mutacje, mutacje recesywne u nosicieli lub mutacje bez znanych stowarzyszeń chorobowych. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 4”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 3

Łączne, zdiagnozowane zgłaszanie tych danych zostało zatwierdzone przez lokalną instytucję ds. Przeglądu bez potrzeby uzyskania świadomej zgody. Sekwencjonowanie całego wyjścia i potwierdzenie wariancji
Protokoły sekwencjonowania i analizy całego egzaminu opracowane przez Human Genome Sequencing Center w Baylor College of Medicine zostały zaadaptowane do badania klinicznego sekwencjonowania całego egzonu. Pokrótce, próbki genomowego DNA z probandów zostały pofragmentowane z użyciem sonikacji, zligowane z multipleksowanymi parami sprzężonymi z Illumina, zamplifikowane za pomocą testu reakcji łańcuchowej polimerazy z użyciem starterów z sekwencjonowaniem kodów kreskowych (indeksów) i zhybrydyzowane do znakowany biotyną VCRome, wersja 2.1, 14 oparty na roztworze odczynnik wychwytujący egzogen, który został zaprojektowany wewnętrznie i jest dostępny na rynku (Roche NimbleGen). Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 3”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 2

Długookresowe poszukiwanie diagnostyki genetycznej, zwanej diagnostyczną odyseją , ma również wpływ na społeczne wydatki medyczne, przy nieudanych próbach zużywających ograniczone zasoby. Sekwencjonowanie genomowe za pomocą masowo równoległych technologii sekwencjonowania nowej generacji okazało się być skuteczną alternatywą dla testów specyficznych dla locus i testów panelowych na genach w warunkach badawczych dla ustalenia nowej genetycznej podstawy choroby.6-12 Początkowe zastosowanie następnego – podejścia do sekwencjonowania generacji do diagnozy klinicznej stawiają wyzwania. Poza technicznymi wyzwaniami testu genomicznego i analizami bioinformatycznymi ogromnych ilości danych, wydajność diagnostyczna w klinicznych warunkach laboratoryjnych dla niewyselekcjonowanych pacjentów o szerokim zakresie fenotypów jest nieznana. Co więcej, przesłuchanie egzem może odkryć dodatkowe ustalenia, komplikujące raportowanie13. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 2”

Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Nie jest jasne, czy doustny inhibitor edoksabanu czynnika Xa może być alternatywą dla warfaryny u pacjentów z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową. Metody
W randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby badaniu nieinnościowym losowo przydzielono pacjentów z ostrą żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, którzy początkowo otrzymywali heparynę, w celu uzyskania edoksabanu w dawce 60 mg raz na dobę lub 30 mg raz na dobę (np. W przypadku pacjenci z klirensem kreatyniny 30 do 50 ml na minutę lub o masie ciała poniżej 60 kg) lub w celu otrzymania warfaryny. Pacjenci otrzymywali badany lek przez 3 do 12 miesięcy. Continue reading „Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej”