Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich

Sekwencjonowanie całego egzonu jest diagnostycznym podejściem do identyfikacji wad molekularnych u pacjentów z podejrzeniem zaburzeń genetycznych. Metody
Opracowaliśmy rurociągi techniczne, bioinformatyczne, interpretacyjne i walidacyjne do sekwencjonowania całego eksonu w certyfikowanym laboratorium klinicznym, aby zidentyfikować warianty sekwencji leżące u podłoża fenotypów choroby u pacjentów.
Wyniki
Prezentujemy dane dotyczące pierwszych 250 probantów, dla których polecający lekarze zlecili sekwencjonowanie całego egzaminu. Pacjenci prezentowali szereg fenotypów sugerujących potencjalne przyczyny genetyczne. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich”

Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 12

Wskaźniki tych zdarzeń, które początkowo zgłaszano w USPI w grudniu 2012 r., Wynosiły 7,6% w przypadku poważnych zdarzeń niepożądanych i 11,4% w przypadku wszystkich zdarzeń niepożądanych, ciężkich lub nie (mediana czasu trwania narażenia, 11 miesięcy wśród wszystkich pacjentów uczestniczących w badaniu). Dane dotyczące dodatkowych 13 miesięcy ekspozycji u pacjentów kontynuujących badanie, które były dostępne po przedłożeniu i przyjęciu naszego manuskryptu, wykazały, że skumulowana częstość poważnych zakrzepowych zdarzeń tętniczych wynosiła 11,8%; Częstość wszystkich zakrzepowych zdarzeń tętniczych, poważnych lub nie, wynosiła 17,1%. Gdy uwzględni się dłuższe narażenie pacjenta, częstości tych zdarzeń w jednostce czasu nie uległy zmianie w czasie. Jednak nagromadzenie się działań niepożądanych spowodowało częściową kliniczną poprawę w trwających badaniach ponatynibu i zakończenie przez sponsora pierwszej próby z randomizacją ponatynib versus imatynib (Ponatinib w nowo diagnozowanej przewlekłej białaczce szpikowej [CML] [EPIC]). Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 12”

Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 11

Spekulujemy, że stosowanie ponatynibu we wcześniejszych stadiach choroby może zapobiec pojawieniu się oporności wywołanej mutacjami. Mechanizmy oporności na ponatynib przy braku mutacji pozostają nieznane. Wskaźniki odpowiedzi były wysokie wśród pacjentów z CML w fazie przewlekłej, którzy nie mieli wykrywalnych mutacji BCR-ABL, a także u pacjentów z mutacjami innymi niż T315I. Wskaźniki odpowiedzi były wyższe wśród pacjentów z T315I, który jest oporny na wszystkie inne terapie celowane. Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 11”

Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 10

Dwóch pacjentów przerwało ponatinib po wystąpieniu jednego zdarzenia. Z pozostałych pacjentów 36% miało jedno lub więcej dodatkowych zdarzeń. Objawy sercowo-naczyniowe, naczyniowo-mózgowe i obwodowe ciężkie zdarzenia niepożądane związane z leczeniem obserwowano odpowiednio u 2,0%, 0,4% i 0,4% pacjentów. Niezależnie od związku z leczeniem u 5,1% pacjentów wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane ze strony układu krążenia, u 2,4% wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane ze strony naczyń mózgowych, a u 2,0% wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane dotyczące obwodowych naczyń krwionośnych. Continue reading „Faza 2 Próba Ponatinib w Philadelphia Chromosom-dodatnie białaczki AD 10”