Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 10

Rozpoznanie u jednego z tych czterech pacjentów było podejrzewane na podstawie badania klinicznego, ale analizy sekwencyjne genów panelu Noonan nie pozwoliły zidentyfikować mutacji powodującej. Sekwencjonowanie całego eksonu wykryło szkodliwą mutację w CBL, stosunkowo nowym genie Noonan, który nie był włączony do panelu genów Noonan w czasie, gdy DNA pacjenta analizowano za pomocą tego panelu. Pozostali trzej pacjenci z nietypowymi klinicznymi fenotypami i zaburzeniami ze spektrum Noonana nie byli w bezpośredniej diagnostyce różnicowej. Sugerujemy, że wraz z ewolucją sekwencjonowania całego egzonu, aby scharakteryzować więcej pacjentów z nietypowymi prezentacjami znanych chorób genetycznych, poszerzy się spektrum fenotypów związanych z zaburzeniami genetycznymi. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 10”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 9

Na przykład 7 pacjentów, w tym ci z mutacjami w ARID1A, ARID1B (u 2 pacjentów), KANSL1, SMARCB1, SRCAP i C5orf42, nie otrzymaliby diagnozy, gdyby badanie to przeprowadzono przed 2012 r., Kiedy niektóre raporty z badań stały się dostępne . Okresowe monitorowanie literatury i baz danych może zatem pomóc w zdiagnozowaniu wielu dodatkowych przypadków Dodatkowe informacje z badań rodzinnych lub dalsze informacje zwrotne od lekarzy kierujących mogą również ustalić więcej diagnoz wśród przypadków w naszym badaniu, które nie zostały jeszcze zidentyfikowane poprzez sekwencjonowanie całego egzonu. Potwierdzenie kliniczne jest często jedynym sposobem ustalenia wiarygodności diagnozy. Często nie jest dostępny drugi test laboratoryjny, aby niezależnie potwierdzić diagnozę. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 9”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 8

Spośród 500 dodatkowych badań klinicznych ukończonych podczas przeglądu tego artykułu uzyskaliśmy podobną wydajność diagnostyczną, wynoszącą 26% (dane nieukazane). Wcześniejsze badania wykazały, że 31% pacjentów z niespecjalnymi, sporadycznymi przypadkami niepełnosprawności intelektualnej (16 z 51 pacjentów) i 13% osób z ciężką niepełnosprawnością intelektualną (13 z 100) może otrzymać określoną diagnozę molekularną za pomocą Aspekty sekwencjonowania generacji.11,12 Szybkość diagnostyczna 25% w naszym badaniu klinicznym może wynikać z różnych kategorii prezentacji; 200 z 250 pacjentów miało niepełnosprawność intelektualną jako jedną z cech klinicznych, a diagnozę określono u 51 z tych pacjentów (26%) za pomocą sekwencjonowania całego egzonu. Ogólnie rzecz biorąc, wśród pacjentów z zaburzeniami niedotlenienia z fenotypem neurologicznym (niepełnosprawność intelektualna lub opóźnienie rozwoju) odsetek diagnostycznych wynosił 33%. Sekwencjonowanie całego egzaminu dostarczyło diagnozy u 31% osób z konkretnym odkryciem neurologicznym, takim jak zaburzenie ruchowe. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 8”

Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 7

Z 36 dominujących alleli 24 (67%) było nowymi wariantami w momencie rozpoznania. W przypadku 20 pacjentów z autosomalną chorobą recesywną (w tym 4 pacjentami z dwoma nienakładającymi się zaburzeniami genetycznymi), badania nad rodzicielstwem wykazały, że 19 odziedziczyło zmutowane allele od każdego rodzica nośnego. Pozostały pacjent, dla którego próbki nie były dostępne, nosił pozornie homozygotyczną, powszechną mutację powodującą choroby.
Wśród 10 pacjentów z zaburzeniami sprzężonymi z chromosomem X, 4 (2 chłopców i 2 dziewczynki) nosili mutacje de novo, 5 (wszyscy chłopcy) miało mutacje dziedziczne odziedziczone po matce, a chłopiec (dla którego próbka matczyna nie była dostępna) był wcześniej zgłoszony mutacja zmiany ramki. Continue reading „Sekwencjonowanie kliniczne całego egzaminu w celu rozpoznania zaburzeń mendlowskich AD 7”

Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 6

Rodzaje i przebieg w czasie nawrotowych żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych przedstawiono w Tabeli 2 i na Rysunku 2. Górne granice przedziałów ufności 95% współczynników ryzyka dla nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów z zakrzepicą żył głębokich lub zatorowością płucną nie przekraczały ustalonego marginesu 1,5 (tabela 2). Wśród pacjentów z zatorowością płucną i oznakami dysfunkcji prawej komory (poziom NT-proBNP> 500 pg na mililitr), nawrotowa żylna choroba zakrzepowo-zatorowa wystąpiła u 15 z 454 pacjentów (3,3%) w grupie edoksabanu iu 30 z 484 pacjentów (6,2%). ) w grupie leczonej warfaryną (współczynnik ryzyka, 0,52; 95% CI, 0,28 do 0,98). Continue reading „Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 6”

Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 5

Czas w terapeutycznym zakresie INR obliczono przy użyciu standardowych metod, 15 z początkowym czasem wprowadzania heparyny nieuwzględnionym i z korektą dla zaplanowanych przerw. U wszystkich pacjentów z zatorowością płucną poziom N-końcowych pro-mózgowych peptydów natriuretycznych (NT-proBNP) mierzono na początku badania (poranna próbka) w laboratorium podstawowym. Dysfunkcja prawej komory została zdefiniowana jako poziom NT-proBNP wynoszący 500 pg na mililitr lub więcej.16,17 Ponadto niezależny recenzent, który nie był świadomy zadań leczenia, ocenił wymiary prawej komory w kwalifikującym się tomografie komputerowym w losowej próbie 1002 pacjentów. Dysfunkcja prawej komory została zdefiniowana jako stosunek średnicy prawej komory do średnicy lewej komory wynoszącej 0,9 lub więcej,18,19 Wyniki
Pacjenci i leczenie
Rysunek 1. Continue reading „Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 5”

Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 4

Kryteria oceny wyników są zawarte w Dodatku uzupełniającym, dostępnym pod adresem. Nadzór i działania następcze
Pacjenci byli poddawani ocenie w klinice lub przez telefon w dniach od 5 do 12, 30 i 60 po randomizacji, a następnie co miesiąc, podczas przyjmowania badanego leku lub co 3 miesiące po zaprzestaniu stosowania badanego leku. Wszyscy pacjenci mieli się skontaktować w 12. miesiącu. Continue reading „Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 4”

Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 3

Pełna lista kryteriów wykluczenia znajduje się w protokole. Randomizacja i badania
Randomizacja została przeprowadzona za pomocą interaktywnego systemu opartego na sieci WWW, z warstwowaniem zgodnie z kwalifikacyjną diagnozą (zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna), obecnością lub brakiem tymczasowych czynników ryzyka oraz dawką edoksabanu. Wszyscy pacjenci otrzymywali wstępne leczenie enoksaparyną lub niefrakcjonowaną heparyną przez co najmniej 5 dni.12 Edoksaban lub warfarynę podawano w podwójnie ślepej, podwójnie ślepej próbie.
Edoksaban (lub placebo) rozpoczęto po odstawieniu początkowej heparyny. Continue reading „Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 3”

Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 2

Badanie Hokusai-VTE było randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniem klinicznym, które przeprowadzono w celu oceny edoksabanu w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Badanie zostało opracowane w celu poszerzenia możliwości zastosowania w praktyce w świecie rzeczywistym i zachęcania wszystkich pacjentów, w tym pacjentów z rozległymi chorobami, do zapisania się, poprzez określenie, że leczenie powinno być rozpoczynane na podstawie sprawdzonego, globalnego standardu pozajelitowej heparyny; że dawkę badanego leku należy zmniejszyć o połowę u pacjentów uważanych za bardziej zagrożonych krwawieniem (np. z zaburzeniami czynności nerek lub niską masą ciała); oraz że lekarze powinni mieć możliwość dostosowania czasu trwania leczenia po 3 miesiącach, zgodnie z oceną kliniczną lub ewolucją dowodów. Ponadto, pacjentów obserwowano przez 12 miesięcy, niezależnie od czasu trwania leczenia, w celu porównania wyników klinicznych dwóch schematów badań. Continue reading „Edoksaban kontra Warfaryna w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 2”

Wirus Zika cd

albopictus był wektorem.50, 51 Wirus Zika rzadko występował u innych gatunków komarów, takich jak A. unilineatus, Anopheles coustani i Mansonia uniformis; jednakże badania nad kompetencją wektorów wykazały, że gatunki te mają niski potencjał przenoszenia wirusa. Należy zauważyć, że wirus Zika odnotowano tylko raz u każdego gatunku culex, co sugeruje, że komary w tym rodzaju mają niską pojemność wektorową .42
Transmisja nonmosquito
Zasadnicze dowody wskazują, że wirus Zika może przenosić się z matki na płód w czasie ciąży. RNA wirusa Zika został zidentyfikowany w płynie owodniowym matek, których płody miały nieprawidłowości mózgowe wykryte przez ultrasonografię, 40,52-54, a wirusowy antygen i RNA zostały zidentyfikowane w tkance mózgu i łożyskach dzieci urodzonych z małogłowie i wkrótce zmarły po porodzie 55, jak również w tkankach z poronień.54,55 Częstotliwość i czynniki ryzyka dla przeniesienia są nieznane.
Dwa przypadki transmisji wirusa Zika w okresie okołoporodowym odnotowano wśród par matki i dziecka. Continue reading „Wirus Zika cd”